Content

ကြ်န္သက္ ၂၂၁ ႏွစ္ၾကာေသာအခါ

ျမန္မာက်ဴးေက်ာ္စစ္ကို (၄၅) ရက္ၾကာ ခုခံတိုက္ခုိုက္ျပီးေနာက္ (၁၇၈၄)ခု ဒီဇဘၤာလ (၃၁) ရက္နိတြင္ ရခုိင္ျပည္ၾကီးႏွင့္တကြ ရုပ္ရွင္ေတာ္ မဟာျမတ္မုနိကို အသိမ္းခံလုိက္ရ သည္။ ျမန္မာမ်ားသည္ ရခုိင့္ေရႊနန္းေတာ္ ပဋိကတ္တိုက္ေတာ္၊ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းအၾကီး (၃၀) အငယ္ (၃၀၀၀)ေက်ာ္ကို မီးလွ်ိဳ ့ဖ်က္စီးခသည္။

ရခုိင္တျပည္လုံးဖူးဖူးေရာင္ေသာ လူသီေကာင္မ်ားျဖင့္ျပန္ ့ၾကဲလွ်က္ဟိသည္။ ႏွစ္ေပါင္း (၅၀၀၀)ေက်ာ္ ကိုယ့္ထီးကိုယ့္နန္းျဖင့္ နီထုိင္လာခေသာ ရခုိင့္ႏုိင္ငံေတာ္၌ တုိင္းသား ျပည္သူမ်ားမွာ ကူမည့္သူမဟိ ဖီးလြတ္၇ာကို ထြက္ျပီးၾကရသည္။ ျမန္မာမ်ားသည္ ပုခတ္ တြင္းသား အေခ်သူငယ္မ်ားကိုမခ်န္ သတ္ျဖတ္ခသည္။ ရခုိင္မွတ္တမ္း၌ " အေခ်သူ ငယ္၊ အစိတ္ေကရို ့၊ ၿပဳံးရယ္ရႊင္ဘိ၊ မိမသိကို မြီးမိထံမွ၊ ယူၿပီးမွလွ်င္ လက္ကိုကိုင္ ေျမာက္ ေကာင္းခင္ေရာက္က ေအာက္မွတဖန္ ဓါးကိုလွန္၍ ခံျပန္ျပဳခါ ေျမွက္လ ီမွာလွ်င္ က်လာမလြဲ ႏွစ္စိပ္ကြဲ၍ ရဲရဲသြီးစက္၊ အအူထြက္၏။ တခ်က္ၿမီ၌ လွံကို စိုက္၍ ခံလိုက္တုံလွ်င္ ရင္က၀င္၏" ဟူ၍တြိရပါသည္။ အသတ္ခံရေသာ ရခုိင္သား မ်ားကို " တင္း၀ပန္းခုိင္၊ တျမိဳင္ျမိဳင္၊ ရခုိင္လူအေလာင္း" ဟူ၍ မွတ္တမ္းတင္ထားခ သည္။ ဂဏန္းသခ်ၤာအလုိ (၇)သန္းေက်ာ္သည္။ ျမန္မာမ်ားသတ္ျဖတ္ခသည္ကို အစြဲျပဳ၍ ေဂါင္းပုံျပင္ (ေျမာက္ဦး)၊ လူသတ္ဂ်ိဳင္ (ေျမာက္ဦး)၊ ရီတတ္ ရီက်ေသာအခါ ေသာင္ျပင္ တြင္ အစုလိုက္ အျပဳံလုိက္ ခ်ိဳင္ေႏွာင္၍ သတ္ခေသာေၾကာင့္ ရီအက်တြင္ ျဖဴနီေသာ အေလာင္းေကာင္မ်ားကို ျမင္ရေသာေၾကာင့္ ျပင္ျဖဴေမာ္(ေျမာက္ဦး)၊ အေခ်သူငယ္မ်ား ကို အရွင္လတ္လတ္ ေပါင္မ်ားကိုဖဲ့၍ သတ္ခေသာေၾကာင့္ ေပါင္ဖဲ့ရြာ(မာန္ေအာင္)၊ လက္မ်ားကိုျဖတ္၍ ေတာင္ႏွယ္ပုံထားေသာေၾကာင့္ လက္ပုံေတာင္ (မာန္ေအာင္) ရီကန္ တြင္ လူအျပည့္သတ္၍ ပုံထားေသာေၾကာင့္ သီေဘးကန္(ေပါက္ေတာ)၊ လက္ပံျပား လူသတ္ကန္(ေပါက္ေတာ) အေခ်ငယ္မ်ားကို ရီက်ရိတတ္ခ်ိန္တြင္ ၿခံေလွာင္၍ သတ္ခ ေသာေၾကာင့္ ၿခံေလွင္ေခ်ာင္း (မာန္ေအာင္)၊ ၿခံျပင္(ေမာင္ေတာ) သြီးေခ်ာင္း (ေတာင္ ကုတ္)၊ လူ ့အသားတစ္မ်ားကို ခြတ္ျဖတ္၍ ပုံထားေသာောကာင့္ အသားပုံရြာ (ပုဏၰား ကြ်န္း) စသည္ စသည္ျဖင့္ နာမတြင္သည္။

ႏွစ္ေပါင္း(၄၀)လုံးလုံး ရခိုင္အမ်ိဳးတုံးေအာင္သတ္ျဖတ္ခသည္။ မာန္ေအာင္ျမိဳ့တျမိဳ ့တည္း တြင္ အသတ္ခံခရသည္ကို မွတ္တမ္းတင္ထားသည္မွာ" လူငယ္တေသာင္း၊ လူၾကီး ေပါင္းမူ၊ သွ်စ္ေသာင္းအစြန္း၊ တသိန္းမွန္း၏။ မယြန္းထုိခါ၊ သီကုန္ပါ၏ သိမ္းကာ ယူက ျပည္အင္း၀သို ့ ယူပါလီျငား လူေယာက်ၤားႏွင့္ မျပားမွန္းထ လူမိန္းမကို ရြီ ၾကလီေသာ္ ႏွစ္သိန္းေက်ာ္၏။ ၾကားေသာ ျမင္ခါ ေၾကာက္ဖြယ္သာတည္း" ဟူ၍ျဖစ္၏။

(၁၈၂၆) ခုႏွစ္ ၿဗိတိသွ်လက္ေအာက္က်ေရာက္ရေသာအခါ ျမန္မာလက္ေအာက္ ႏွစ္ (၄၀) ငရဲစခန္းသည္ တခန္းရပ္ခသည္။ က်ဴးေက်ာ္သူျမန္မာမ်ားကို ေမာင္းထုတ္၍ အဂၤလိပ္ရို ့ကတဖန္အုပ္ခ်ဳပ္သည္။ သို ့ေသာ္ အဂၤလိပ္အုပ္ခ်ဳပ္ခ်ိန္တြင္ ရခုိင္ျပည္၌ လူမ က်န္ေတာ့ေပ။ ရခုိင္ႏုိင္ငံေတာ္တခုလုံး သုသာန္တစျပင္ပမာ ေတာၾကီးမ်က္မဲ ျဖစ္နီလီ ေတာ့သည္။ အဂၤလိပ္အကာအကြယ္ေၾကာင့္ သီးကံမေ၇ာက္သက္မေပ်ာက္ပဲ ရခုိင္သား တခ်ဳိ ့ ဘဂၤလားနယ္တြင္ က်န္ခသည္။ ထိုသူမ်ားထဲမွ (၅) ေသာင္းခန္ ့ကို ျပန္ေခၚယူ၍ ရခုိင္ျပည္၌ျပန္လည္နီရာခ် ထားပီးသည္။ သခင္ေျပာင္းေသာ ကြ်န္ဘ၀သည္ပင္ ရခုိင္ရို့ အဖို ့ ကံထူးကံျမတ္ျဖစ္သည္။ ျမန္မာမ်ား၏ လူမ်ိဳးေရးမုန္းတီးမွဳျဖင့္ မ်ိဳးျဖဳတ္သတ္ျဖတ ္ျခင္းမွ လြတ္ေျမာက္ခရသည္မဟုတ္ပါေလား။ ကြ်န္ဘ၀တျဖစ္လဲကိုပင္ ရခုိင္ရို ့က"ေခတ္ ေကာင္းခါကယင္" ဟူ၍ တင္စားေခးေ၀ၚၾကသည္။ မွန္ေပသည္။ ျမန္မာလက္ေအာက္ ႏွစ္ (၄၀) လုံးလုံး ဒုကၡေရာက္နီေသာ ရခုိင္သားမ်ားသည္ ရီနစ္သားတုံးဆြဲ မိသကဲ့သို ့ အသက္ရွဴေျဖာင့္ခရသည္။ ကိုယ့္အိုးကိုယ့္အိမ္ ျပန္နိခြင့္ရခသည္။ တနည္းဆုိရလွ်င္ ၿဗိတိသွ်ရို ့၏ အကာအကြယ္ကို ရခုိင္ရို ့ရသည္။ ရခုိင့္စာပီ ျပန္လည္ အညြန္ ့ထူလာႏုိင္ သည္။ လြတ္လပ္စြာ ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ခြင့္ ဟိသျဖင့္ အေတာ္အသင့္ ခ်မ္းသာလာ ၾကသည္။ ေခတ္ပညာကိုလည္း သင္ၾကားခြင့္၇လာသည္။ ဘြဲ ့ထူးဂုဏ္ထူးမ်ားလည္း ဆြတ္ခူးႏိုင္ခသည္။ အဂၤလိပ္ေခတ္တြင္ ရာထူးၾကီးမ်ားကို ရခုိင္သားမ်ား ထမ္းေဆာင္ ႏုိင္ခသည္ဟု အုိင္စီအက္စ္ ဦးေက်ာ္မင္းက မွတ္တမ္းရြီးဖူးခသည္။

ကြ်န္သက္ (၁၀၁) ခု တင္းတင္ျပည့္ေသာနိ ( ၁၈၈၆) ခု ဇြန္န၀ါရီလ(၁) ရက္နိတြင္ ဗမာ တျပည္လုံး အဂၤလိပ္ လက္တြင္းသို ့က်ေရာက္ရသည္။ ၀ဋ္ၾကြီးျပန္လည္သည္။ ရခုိင့္ အမ်ိဳးသား ဆရာေတာ္ ဦးဥတၱမသည္ ျမန္မာျပည္၌ လြတ္လပ္ေရးမ်ိဳးစိကို ဦးစြာပထမ အစခ်သည္။ ၀ံသာႏု စိတ္ဓါတ္ကို ႏိုးဆြပီးသည္။ အၾကိမ္ၾကိမ္ေထာင္က်အဖမ္းခံခရ သည္။ အဂၤလိပ္ လက္ေအာက္ေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ရန္ ရခုိင္ေဂါင္းေဆာင္မ်ားသည္ ျမန္မာမ်ားႏွင့္ တန္းတူၾကိဳးပမ္းခသည္။ အေခ်ာင္မခုိ ေဂ်ာင္မခိုခပါ။ မင္းသားၾကီး ရႊီဘန္း သည္ အဂၤလိပ္ကို စတင္ေတာ္လွန္၇န္ၾကိဳးပမ္းသည္။ ဤသည္ကို ျမန္မာမွတ္တမ္း၌ မဟိ။ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ကို ရခုိင္က အယင္ေတာ္လွန္သည္။ (၁၉၄၅)ခု၊ မတ္လ (၂၇) ရက္နိ ျမန္မာက ဂ်ပန္ကို ေတာ္လွန္ေသာအခါ ရခုိင္ျပည္တြင္ ဂ်ပန္မဟိပါယာ။ ရခုိင္ရို ့သည္ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး ေတာ္လွန္ျခင္းျဖစ္သည္။ ဗမာ့တပ္မေတာ္မွ ရုိင္ဖယ္တလက္ အကူ အညီမယူပါ။ ဂ်ပန္အဆုတ္တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ၇ခုိင္ျပည္သို ့ေ၇ာက္လာ သည္။ ဦးစိႏၱာက်င္းပေသာ ၾကာအင္းေတာင္ ညီလာခံကို တတ္ျဖစ္သည္။ အလံနီပါတီမွ ဦးေအာင္သန္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို လူသတ္မွဳျဖင့္ တရားစြဲသည္။ (အေသးစိပ္ကို ဘုံေပါက္သာေက်ာ္ စာအုပ္တြင္ဖတ္ပါ) စစ္ေတြ ၾကက္ကိုင္းတန္တြင္ "၇ခုိင္တက်ပ္ ဗမာတက်ပ္၊ သွ်မ္းတက်ပ္၊ ဗမာတက်ပ္" တရားကို ေဟာသည္။ စည္းရုံး၍ မရသျဖင့္ "ျမြီပြီးႏွင့္ ရခုိင္ကိုတြိလွ်င္ ရခုိင္ကို အယင္သတ္ရမည္" ျမန္မာျပည္တြင္၀ါဒျဖန့္သည္။ သခင္စိုး၊ သခင္သန္းထြန္း ၊ ကြန္ျမဴနစ္အဖြဲ ့မ်ားကလည္း ဆရာေတာ္ ဦးပညာသီဟအား ဗမာျပည္လြတ္လပ္ေ၇းရလွ်င္ ရခုိင္ကိုလည္း လြတ္လပ္ေရးပီးမည္။ မႏၱေလးမဟာျမတ္ မုနိကိုလည္း ျပန္ပီးမည္ဟု လိမ္သည္။ ဥာဏ္တုံးေသာ ရခုိင္ေဂါင္းေဆာင္မ်ားက ျမန္မာ မ်က္လွည့္ကို ယုံၾကသည္။ လြတ္လပ္ေရးရလာသည္။ သို ့ ေသာ္ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး ျဖစ္သည္။ ရခုိင္ႏွင့္မဆုိင္ပါ။ သွ်မ္းႏွင့္မဆုိင္ပါ။ မြန္ႏွင့္မဆုိင္ပါ။ ကရင္ႏွင့္မဆုိင္ပါ။ တုိင္းရင္းသားမ်ားကို ကလိမ္ကက်စ္လုပ္၍ ရယူခေသာ လြတ္လပ္ေရးျဖစ္သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းေျပာေသာ ရခုိင္တက်ပ္-မြန္တက်ပ္၊ သွ်မ္းတက်ပ္ - ဗမာတက်ပ္မူသည္ တုိင္းရင္းသား တက်ပ္ ဗမာအားလုံးျဖစ္လာသည္။ တုိင္းရင္းသားမ်ား တက်ပ္စီရေသာ အခါ ျမန္မာက (၇)က်ပ္ အိတ္၀င္သပိတ္၀င္ပင့္သကူ အေခ်ာင္ရသည္။ ( အခု DVB အသံလြင့္ဌာနတြင္ ျမန္မာအသံက  တရက္ (၄၅ )မိနစ္ရေသာအခါ တုိင္းရင္းသား တမ်ိဳး စီက တပတ္လုံးမွ (၁၅) မိနစ္ရသည့္ ဥပမာႏွင့္ အလားတူသည္ ) တနည္းေျပာရလွ်င္ ရခုိင္ရို ့သည္ ျမန္မာမ်ားေအာက္ ေနာက္တၾကိမ္ကြ်န္ဇာတ္သြင္း ခံလုိက္ရသည္။

ျမန္မာရို ့သည္ သမုိင္းစဥ္တေလ်ာက္ရခုိင္လူမ်ိဳးအေပး မည္သည့္အခါမွ ေကာင္းက်ိဳး မပီး ခပါ။ ဗိုလ္ရန္ေအာင္ ေဂါင္းေဆာင္ေသာ ဗမာ့တပ္မေတာသည္ ေမာင္၀ုိင္းတပ္အျပီး ႏွစ္ေပါင္း (၁၁၆) ႏွစ္အၾကာတြင္ ရခုိင္ျပည္၌ ပထမဆုံးၿခီခ်လာသည္။ ( ၁၉၄၂) ခုတြင္ ကုလား၇န္ကို ေၾကာက္၍ ထြက္ျပီးလာေသာ ရခုိင္ (၄၀၀) ေက်ာ္ကို ဗိုလ္ရန္ေအာင္သည္ အကူအညီမပီးဘဲ သေဘၤာကိုေဖာက္၍ လုပ္ၾကံလုိက္သည္။ ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ေရး ရျပီ။ လြတ္လပ္ေသာ ျမန္မာျပည္တြင္ ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို က်င့္သုံးသည္ဟုဆို သည္။  ပါလီမန္တြင္ ရခုိင္သားမ်ား လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆိုခြင့္ တင္ျပခြင့္ကားရသည္။ သို့ေသာ္ လြတ္လပ္စြာ လုပ္ပိုင္ခြင့္ကားမရ၊ ၁၉၅၂ ခုႏွစ္တြင္ ေတာပန္ဇင္း၊ အခစား (ေက်ာက္ေတာ္) မက်ည္းကုန္း (မာနေအာင္ ) စေသာ ရြာမ်ားကို ရြာလုံးကြ်တ္သတ္ျဖတ္ ၿပီး ဦးႏုက ရခုိင္သားမ်ားကို ဒီမုိကေရစီႏွင့္ မိတ္ဆက္ပီးလုိက္သည္။ ဦးႏု၏ ဒီမိုကေရစီ သည္ ရခုိင္သားအဖို ့ခါးသီးလွသည္။ ေျမာက္ဦးျမိဳ ့နန္းရာကုန္းထက္တြင္ ရခုိင္မ်ိဳးခ်စ္ ထြန္းလွေအာင္ကို ျမန္မာစစ္တပ္က က်ားထုိးသတ္ပစ္လိုက္သည္။ ရခုိင္ႏိုင္ငံေတာ္သည္ ဂ်ပန္ထက္အဆေပါင္းမ်ားစြာဆုိးေသာ ျမန္မာလက္ေအာက္သို ့ တဖန္က်ေရာက္ရသည္။

(၁၉၅၈) ခုႏွစ္တြင္ ဖဆပလ ႏွစ္ျခမ္းကြဲသည္။ ျပည္နယ္ျပႆနာေပၚလာသည္။ ဦးႏု ေဂါင္းေဆာင္ေသာ တည္ျမဲ ဖဆပလ က သူ ့ပါတီကို မဲပီးလွ်င္ ရခုိင္ကို ျပည္နယ္ပီးမည္ ဟု လိမ္သည္။ သန္ ့ယွင္း ဖဆပလ ဘေဆြက " ျပည္နယ္မေပးႏုိင္ဘူး၊ ခင္ဗ်ားတို ့ကို က်န္တဲ့ဟာကိုဘဲေပးႏုိင္မယ္" ဟု ေျပာင္တုိက္စိန္ေခးသည္။ ရခုိင္သားမ်ားသည္ ျပည္နယ္အဆင့္ကိုပင္ ျမန္မာမ်ားထံမွ လက္ျဖန္ ့ေတာင္းခံရေသာ သူေတာင္းစားဘ၀ က်ေရာက္ရေတာ့သည္။ ျပည္နယ္လိုခ်င္ေသာ ရခုိင္သားမ်ားသည္ မ်က္စိမွိတ္၍ ရတည မဲအပါအ၀င္ အမတ္နီရာ (၉)ခုစလုံးကို ဦးႏုအား ပုံေအာလိုက္သည္။ (၁၉၆၀)ျပည့္ ေဖေဖၚ၀ါရီလရြီးေကာက္ပြဲတြင္ ဦးႏုပါတီအႏုိင္ရသည္။ သို ့ေသာ္ ရခုိင္သားမ်ား ျပည္နယ္ မရ။ ဒုတိယံပၸိအလိမ္ခံရသည္။ ရခုိင္မ်ားမွာ အရွက္လည္းရ ၀မ္းလည္းၾကီးရသည္။ ' ဦးႏု ကတိတည္ပါစီ ရခုိင္ျပည္နယ္ အယင္ပီး' ဟူ၍သာ ငယ္သံပါေအာင္ေအာ္၍ လုိင္ ေျခာင္းကြဲသည္။ ၀င္သီးနာသည္။ ရခုိင္က ျပည္နယ္ေတာင္း သ်ွမ္းက ဖက္ဒရယ္မူ တင္ လာေသာအခါ ဦးႏုသည္ ဟန္မေဆာင္ႏုိင္ေတာ့ေပ။ ေန၀င္းကို အာဏာလြဲအပ္ လုိက္ရသည္။ ျမန္မာမ်ား၏ ပင္ကိုယ္ ဘီလူးရုပ္ကို ျပရေတာ့သည္။

ေအာင္ဆန္း 'တက်ပ္' ကို ေန၀င္းကလုယူလားခသည္။ ထုိအခါ ျမန္မာက (၁၄) က်ပ္ရ၍ တုိင္းရင္းသားမ်ားမွာ ၀လုံးကြင္းသည္။ (၁၉၆၇) ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ (၁၃) ရက္ ဥပုသ္နိ စစ္ေတြျမိဳ ့တြင္ ရခုိင္သား (၃၀၀) ေက်ာ္ကို ေန၀င္းက သတ္ပစ္လုိက္သည္။ ' ဘားဗူဟိ ယင့္၊ ဆန္ဟိယင့္၊ ဒိုင္းက်ီဟိယင့္ ရိဟိယင့္' ဘ၀င္ျမင္နီေသာ ရခုိင္သား။ ေန၀င္း လက္ေအာက္ ထမင္းငတ္၍ သူေတာင္းစားျဖစ္သည္။ ယခီး ဟု အေခၚခံရသည္။ ျမန္မာ ဗခ်ီး ႏွင့္ ရခုိင္ ယခီး အသားစား အရီစားျဖစ္ကတ္ရသည္။ ျမဆန္စက္ရွိတြင္ ရခုိင္သား မ်ားခြီးသီ၀က္သီ သီကတ္ရသည္။ ' မသီပါသိမ့္၊ အသက္ဟိသိမ့္ေရ' ဆိုေကလည္းမလြတ္။ အရွင္လတ္လတ္ၿမီျမဳပ္ခံရသည္။ မဆလလက္ေအာက္ ၇ခုိင္တမ်ိဳးသားလုံး စာရိတၱမ႑ိဳင္ ပ်က္စီး၍ ရခုိင္လူညြန္ ့တုံးသည္။ ညီအစ္ကိုပါဟု ျမန္မာမ်ားလိမ္၍ မရ။ ရခုိင္ႏွင့္ ျမန္မာ သည္ တသီးတျခားစီျဖစ္သည္။ ရခုိင္လူမ်ိဳးသည္ သမုိငး္စဥ္စက္ ကိုယ့္ထီး ကုိယ့္နန္း ရာဇ၀င္ႏွင့္လာေသာ လူမ်ိဳးတမ်ိဳးျဖစ္သည္။ ျမန္မာရို ့သည္ မြန္ကတဆင့္ ဗုဒၶဘာသာ ျဖစ္သည္။ ျမန္မာမ်ား အေရးၾကီးရဟန္းကိုးကြယ္နီခ်ိန္တြင္ ရခုိင္ျပည္တြင္ ႏွစ္ေပါင္း တေထာင္ေက်ာ္ ဗုဒၶဘာသာအျမစ္တြယ္ျပီးျဖစ္သည္။ ဧရာ၀တီျမစ္သည္ ကပၸလီပင္လယ္ ထဲသို ့စီး၀င္သည္။ ကုလားတန္ျမစ္သည္ ဘဂၤလားပင္လယ္ထဲသို ့စီးဆင္းသည္။ ရခုိင္ႏွင့္ ျမန္မာသည္ ျမီလည္းမတူ ရီလည္းမတူ လူလည္းျခားသည္။ (၈၈) အေရးအခင္းျဖစ္၍ ဗမာတျပည္လုံးက်က်က္ရိုက္ေသာအခါ ရခုိ္ငျပည္ကိုလည္း ကူးစက္လာသည္။ ျပီးေယွာင္ ခရေသာ ရခုိင္သားမ်ားမွာ ေဘာက္သာလိုက္။ ေထာင္က်သားလည္းမကန္။ ၾကိဳးပီး အသတ္ခံရသူမနည္း။ (၁၉၉၀) ခုႏွစ္ ရြီးေကာက္ပြဲတြင္ ရခုိင္ပါတီ (ALD)က အမတ္ (၁၁) နီရာရသည္။ အဖိုး ဦးသာထြန္း ေထာင္ထ၌အသက္ခံရသည္။ မ်ားမၾကာ ရခုိင္ပါတီ အျဖိဳခံရသည္။ ရခုိင္ေဂါင္းေဆာင္မ်ားကို ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်သည္။ NLD ပါတီက မဲဆြယ္ တရားေဟာႏုိင္ခ်ိန္တြင္ ရခုိင္သားမ်ားမွာ ေယာင္၍ပင္ဟ၍မရ။ ေျပာမိဆိုမိလွ်င္ မ်က္ ကန္းမ်ိဳးခ်စ္၊ အျမင္က်ဥ္းသူမ်ားအျဖစ္ တံဆိပ္အရိုက္ခံရသည္။ က်ဥ္းေျမာင္းေသာ ျမန္မာ လူမ်ိဳးငယ္၀ါဒေအာက္တြင္ ရခုိင္သားမ်ား၏ ဘ၀စုန္းစုန္းျမဳတ္ရပါေတာ့သည္။ (၁၉၇၄) ခုႏွစ္ ဖြဲ ့စည္းပုံကို ေန၀င္းက (၉၉)ဒသမ (၇) ရာခုိင္ႏုန္းေထာက္ခံမွဳရသည္ဟု လိမ္၍ အတည္ျပဳခသည္။ အခုလည္း လိမ္၍ မၾကာခင္အတည္ျပဳေတာ့မည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ ဆန္းက "ျမြီပြီးႏွင့္ရခုိင္ကိုတြိလွ်င္ ရခုိင္ကို အယင္သတ္ရမည္" ဟုေျပာသည္။ ရခုိင္ ျပည္စည္းရုံး ေရးခရီးအျပီးတြင္ ေဒၚစုက ' က်မေတာ့ ရခုိင္ကို ခ်စ္မိသြားျပီ' ဟုဆို သည္။ အသူ ့ကို ယုံရပါမည္နည္း။ (၂၀၀၅) ခုႏွစ္ ဒီဇဘၤာလ (၃၁) ရက္နိတြင္ ၇ခုိင္ ကြ်န္သက္ (၂၂၁) ႏွစ္ တင္းတင္းျပည့္သည္။ ရခုိင္ပညာတတ္မ်ား စဥ္းစားပါ။ ပညာ မတတ္သူမ်ားလည္း ေ၀ဖန္ပါ။ ရခုိင္အရိုး ေတာင္ပုံယာပုံျဖစ္လားဗ်ယ္။ ဂုဏ္ျပဳၾကပါ။ ေလးစားၾကပါ။ ယခုတဖန္ ရခုိင့္ကံၾကမၼာသည္ အကြ်ႏ္ုပ္ရို ့၏ ေဂါင္းထက္သို ့ က်ေရာက္ လတ္ျပီ။ ရခုိင္ပညာတတ္မ်ား၊ ပညာဟိမ်ား၊ ပညာသွ်င္မ်ား၊ မညာမဲ့မ်ား အားလုံးသတိ ထားၾကပါ။ ျမန္မာရို ့ေဖာ္စပ္ေသာ ၀မ္းႏုတ္ဆီး အမိ်ဳးမ်ိဳးကို ေသာက္ဖူးချပီ။ ရခုိင္ရို ့၏ တခုတည္းေသာ အႏိၱမပန္းတုိ္င္သည္ကား ပဇာျဖစ္ပါသနည္း။ ရခုိင့္အခ်ဳပ္အခ်ာ အာဏာ ရခုိင့္လက္တြင္းေရာက္ေ၇းျဖစ္သည္။

သမုိင္းေၾကာင္းကို ေျပာလွ်င္ ပေဒသရာဇ္အခ်င္းခ်င္း စစ္ခင္းခကတ္သည္ဟု၍ စကား လွဆုိသည္။ သို ့ေသာ္ ျမန္မာရို ့သည္ ပေဒသရာဇ္မ်ား သိမ္းယူခေသာ နယ္ၿမီမ်ားကိုိ အပုိင္၇လိုသည္။ ကမၻာမေက်မသာေျမ ေၾကြးေၾကာ္၍ ဘုရင့္ေနာင္၊ က်န္စစ္သား၊ အေလာင္းဘုရားစသည္ျဖင့္ အေျခာက္တုိက္ ရန္ေစာင္နီတတ္သည္။ ပညာပီးရဖို ့အခ်ိန္ ေရာက္လတ္ျပီ။ ကနိအခ်ိန္၌ ရခုိင္သားမ်ားသည္ မည္သုိ ့မွ်မတုန္ ့ျပန္ သိမ့္သော္လည္း မုန္တုိင္းသည္ ၾကိမ္း၀ါးဖို ့အတြက္ အားယူတာစူလွ်က္ဟိသည္။

အျပင္မွာပ်ား အတြင္းမွ်ား

လွည့္ျဖားမာယာ ႏုတ္၀ါစာျဖင့္

ဖြတ္လွ်ာေလ်ာက္သား ခြီးစကားကို

ယုံမွားတခါ မဟိရာ။

ျပည္ပေရာက္ ရခုိင္မ်ိဳးခ်စ္လူငယ္မ်ား ( ၂၀၀၆ ခု၊ ဂ်ဴလုိင္လ (၅) ရက္ ဗုဒၶဟူးနိ။

[Top]